Pengenalan

Nama kajian: Lifestyle modification and prevention of type 2 diabetes in overweight Japanese with impaired fasting glucose levels: a randomized controlled trial

Objektif: Menyiasat keberkesanan pengubahsuaian gaya hidup terhadap kejadian diabetes jenis 2 dalam kalangan individu Jepun yang mempunyai berat badan berlebihan dan paras glukosa puasa terjejas (impaired fasting glucose, IFG).

Negara kajian: Jepun

Kebanyakan bukti tentang pencegahan diabetes melalui gaya hidup datang daripada kajian ke atas individu dengan toleransi glukosa terjejas (IGT), iaitu paras gula yang tinggi dua jam selepas minuman glukosa. Namun, ramai orang hanya menjalani ujian gula puasa, dan bukti untuk mereka yang mempunyai glukosa puasa terjejas (IFG) masih terhad.

Kajian oleh Saito dan rakan-rakan yang diterbitkan dalam JAMA Internal Medicine pada tahun 2011 mengisi jurang ini. Ia merupakan ujian rawak terkawal pelbagai pusat yang melibatkan orang Jepun dewasa yang mempunyai berat badan berlebihan dan IFG.

Mengapa Kajian Ini Penting

Ujian gula puasa ialah ujian saringan yang paling biasa di klinik dan dalam program pemeriksaan kesihatan. Jika intervensi gaya hidup terbukti berkesan untuk individu dengan IFG, ia membuka peluang untuk lebih ramai orang menerima intervensi tanpa perlu menjalani ujian toleransi glukosa yang lebih memakan masa.

Populasi Jepun juga mempunyai ciri Asia Timur, iaitu risiko diabetes yang tinggi walaupun pada BMI yang tidak terlalu tinggi, menjadikan dapatan ini lebih dekat dengan konteks Asia.

Kaedah Kajian

Ujian ini tidak bertopeng (unmasked), melibatkan pelbagai pusat dan merekrut 641 orang Jepun berumur 30 hingga 60 tahun yang mempunyai berat badan berlebihan serta IFG dari seluruh Jepun. Mereka dibahagikan secara rawak kepada kumpulan intervensi kerap (311 orang) atau kumpulan kawalan (330 orang).

Selama 36 bulan, kumpulan intervensi kerap menerima arahan individu dan sokongan susulan untuk pengubahsuaian gaya hidup daripada kakitangan perubatan sebanyak sembilan kali. Kumpulan kawalan menerima arahan individu yang serupa sebanyak empat kali pada selang 12 bulan. Hasil utama ialah kejadian diabetes jenis 2 dalam ujian toleransi glukosa oral 75 g tahunan berdasarkan kriteria WHO.

Dapatan Utama

1. Kejadian Diabetes Lebih Rendah

Anggaran kejadian kumulatif diabetes jenis 2 ialah 12.2% dalam kumpulan intervensi kerap berbanding 16.6% dalam kumpulan kawalan. Nisbah bahaya terlaras ialah 0.56, bermakna risiko diabetes kira-kira 44% lebih rendah dalam kumpulan yang menerima sokongan lebih kerap.

Tiada perbezaan signifikan antara kumpulan dari segi ciri asas dan kadar tercicir, yang menambah keyakinan terhadap perbandingan ini.

2. Manfaat Lebih Besar Bagi Mereka Yang Juga Mempunyai IGT

Dalam analisis subkumpulan post hoc, nisbah bahaya menurun kepada 0.41 dalam kalangan peserta yang turut mempunyai IGT pada permulaan kajian, dan kepada 0.24 dalam kalangan mereka yang mempunyai HbA1c 5.6% atau lebih (kaedah Japan Diabetes Society).

3. Tiada Manfaat Jelas Bagi IFG Terpencil

Pengurangan risiko tidak diperhatikan dalam kalangan peserta yang hanya mempunyai IFG terpencil atau HbA1c kurang daripada 5.6%. Ini menunjukkan bahawa individu dengan profil gula darah yang lebih teruk mendapat manfaat paling besar daripada sokongan intensif.

Implikasi Kepada Pengguna dan Kesihatan Awam di Malaysia

Kajian ini menunjukkan bahawa kekerapan sokongan memainkan peranan. Perbezaan antara sembilan sesi dan empat sesi dalam tiga tahun sudah cukup untuk menghasilkan pengurangan risiko yang signifikan. Bagi klinik kesihatan di Malaysia, menjadualkan sesi susulan yang lebih kerap untuk pesakit prediabetes mungkin merupakan langkah yang berbaloi.

Dapatan subkumpulan pula mencadangkan bahawa sumber intervensi intensif boleh diutamakan kepada individu dengan HbA1c yang lebih tinggi atau mereka yang mempunyai IGT, manakala individu dengan IFG terpencil mungkin memerlukan pendekatan yang berbeza.

Peranan HbA1c Dalam Menentukan Keutamaan

Salah satu sumbangan penting kajian ini ialah penemuan bahawa paras HbA1c pada permulaan kajian mempengaruhi sejauh mana intervensi berkesan. Bagi peserta dengan HbA1c 5.6% atau lebih, nisbah bahaya turun kepada 0.24, iaitu pengurangan risiko yang sangat besar. Sebaliknya, peserta dengan HbA1c kurang daripada 5.6% tidak menunjukkan pengurangan risiko yang jelas.

Bagi sistem kesihatan, ini mencadangkan bahawa gabungan ujian gula puasa dan HbA1c boleh membantu mengenal pasti siapa yang paling patut diberi sokongan gaya hidup intensif. Pendekatan bertingkat seperti ini membolehkan sumber yang terhad, seperti masa pegawai dietetik dan jururawat, digunakan dengan lebih cekap. Namun, kerana analisis ini adalah post hoc, ia perlu disahkan oleh kajian lain sebelum dijadikan dasar.

Batasan Kajian

Ujian ini tidak bertopeng, dan analisis subkumpulan adalah post hoc, jadi ia perlu dianggap sebagai penjana hipotesis. Abstrak tidak memperincikan kandungan nasihat diet dan senaman, atau sejauh mana berat badan peserta berubah. Peserta juga terhad kepada umur 30 hingga 60 tahun.

Langkah Praktikal

Individu yang menerima keputusan gula puasa yang sedikit tinggi tidak patut mengabaikannya. Bertanya kepada doktor sama ada ujian HbA1c atau ujian toleransi glukosa diperlukan dapat memberi gambaran risiko yang lebih tepat. Hadir ke sesi susulan secara konsisten juga penting, kerana kajian ini menunjukkan kekerapan sokongan mempengaruhi hasil.

Ringkasan Angka Penting

• Peserta: 641 orang Jepun berumur 30–60 tahun dengan IFG dan berat badan berlebihan.

• Tempoh: 36 bulan; 9 sesi (intervensi kerap) vs 4 sesi (kawalan).

• Kejadian diabetes: 12.2% vs 16.6%; HR terlaras 0.56.

• Subkumpulan IGT: HR 0.41; HbA1c ≥5.6%: HR 0.24.

• Tiada pengurangan risiko bagi IFG terpencil atau HbA1c <5.6%.

Kesimpulan

Ujian di Jepun ini membuktikan bahawa pengubahsuaian gaya hidup dengan sokongan yang lebih kerap dapat mencegah diabetes jenis 2 dalam kalangan individu yang mempunyai berat badan berlebihan dan IFG. Kesan paling ketara dilihat dalam kalangan mereka yang mempunyai IGT atau HbA1c yang lebih tinggi, menonjolkan kepentingan menyasarkan intervensi kepada kumpulan berisiko paling tinggi.

Sumber Rujukan

Saito, T. et al. (2011). Lifestyle modification and prevention of type 2 diabetes in overweight Japanese with impaired fasting glucose levels: a randomized controlled trial. JAMA Internal Medicine (Archives of Internal Medicine), 171(15), 1352-1360. DOI: 10.1001/ARCHINTERNMED.2011.275

Pautan SciSpace: https://scispace.com/papers/lifestyle-modification-and-prevention-of-type-2-diabetes-in-4tj5axb6d0

Kata Kunci

glukosa puasa terjejas, Jepun, ujian rawak terkawal, HbA1c, sokongan gaya hidup, pencegahan diabetes